Bu gün ailecek yemeğe çıkmıştık.Gittiğimiz yer ne çok şık ne çok pahalıydı, güzelinden bir yerdi işte. Yemekler geldi yedik,konuştuk,eğlendik. Kalkmamıza yakın yan masanın konuşmasına kulak misafiri oldum. Yaşını almış bir amca ve yanında 45-50 yaşlarında bir teyze oturuyordu.Onların karşısında da kalıplı genç bir kız. Benden büyüktü sanırım. Kızın kilo problemi yaşadığı belliydi önüne gelenden azar azar yiyor biraz fazlaya kaçarsa hemen karşısındaki kadına bakıyordu. Kadın annesi olacak ki birden yüksek bir sesle “Aaa kızım yeter artık amma çok yedin zaten duba gibisin iyice şişmanlıycan evden seni vinçle çıkarmamız gerekecek.” O an kızın yerinde ben olsaydım ağlayarak oradan uzaklaşırdım her halde,birden herkes oraya döndü. Kız sakindi sadece elindeki çatalı bıçağı bıraktı ve daha başlangıç yemeğinde yemeği kesiti. Yaşlı amca ne kadar ısrar ettiyse de yemedi. Kızın gözleri dolmuştu benim baktığımı anlamasın diye önümü döndüm.Yinede biz kalkana kadar annesi bu konu hakkında konuşmaya devam ediyordu. Sonrasını bilmiyorum ama tahmin etmek zor değil.Kız yavaş yavaş kilo vermeye başlıycak. Ama asla sağlıklı bir şekilde değil.Kendini aç bırakarak. Bir kaç kere hastanelik olacak belkide. Zamanla Annesi veya çevresi başka kusur bulacak onda. Kız sineye çekmeye ve kusurlarını kapatmaya devam edecek.Bir yerden sonra bıkacak.Belki kendini öldürmeye çalışacak belki kendini olduğu gibi sevecek. Bunun sonunda eğer ki kendine bir şey yaparsa buna intihar mı diyecekler cinayet mi.Kimse neler hissettiğini bilmeyecek. Annesi dahil,onu kimse anlamayacak.Anlamadan yargılamak kolay bir de onun açısından baksanız.Ben öyle yaptım.